Op de weide van Werchter konden velen, jong en oud, ook dit jaar begin juli van een al dan niet langdurige portie zang, drum, gitaarsolo en al wat populair is en muziek maakt, genieten. Even klokvast als haar grote rockvriend, ging enkele weken later het BNK Arendonk van start, het Werchter van de Japanse noise. Velen vergapen of verzuchten zich bij het aanzien van deze gegolfde en bochtige namaakweide, gelegen in het rustieke Kempische landschap, steeds weer dienend als voedingsbodem voor menig pittig duel.

Doorheen de jaren heeft Arendonk een welig tierende productie van succesvolle inwoners gekend, dewelke de wereld helden als Rik van Steenbergen en Jan van Eyck geschonken heeft. In schril contrast daarmee – zij het wat bekendheid betreft – heeft de regio ook een hechte groep Kempense inboorlingen voortgebracht, die al jaren een van de belangrijkste juliraces van het jaar verzorgen; het ORRA-bestuur. Kris, Gerd, Danny, Harry en hun eega’s verdienen hiervoor minstens een vermelding.

Dit jaar kent de lay-out enkele lichte wijzigingen; zo is de stenensectie verdwenen en lichten enkele aanpassingen reeds de sluier op van wat deze technische baan de piloten in 2012 allemaal te bieden zal hebben. Aan zij wiens nieuwsgierigheid geprikkeld is, raad ik dan ook deelname aan de komende clubwedstrijden aan.

Aangezien uw dienaar het aan zijn status verplicht is oeverloos te lullen, is deze inleiding nog niet aan haar zwanenzang toe. Elk circuit dat België rijk is draagt een ziel, een eigenheid en een al dan niet geweldig overdreven hoop verhalen in zich. Waar MBV Kampenhout zich de trotse host van de gelauwerde Grand Prix mag noemen, torst ORRA Arendonk een in tijden van politieke en maatschappelijke infantiliteit en onvermogen zware last: die van de nationale eenheid. Hiervoor grijp ik graag terug naar iets waar België in excelleert, namelijk een voorbeeld van hoe het niet moet.

We schrijven 1940, een jaartal dat niet alleen veelvuldig verkeerd wordt aangeleerd als de begindatum van een bijna zes jaar durende globale slachtpartij, maar dat tevens de Belgische militaire hoogmoed voor eeuwig zou mismeesteren. Uit het Verdrag van Versailles werd terecht geleerd dat deze vod papier de kiem zou zijn van een tweede, ditmaal op grotere schaal uitgevochten bloedvergieten. In het Interbellum werd daarom het fort van Eben-Emael, een onoverwinnelijk Belgisch bastion, neergepoot te Maastricht. Dit bolwerk vormde de ruggengraat en tevens de trots van al wat en wie Belgicistisch en militaristisch van geest was. Een Krak van Ridders als het ware, zij het volgestouwd met mensen voorzien van minder coole namen als Van Geneugten, Verswaffelt, Gombrechts en andere Ambiorixen.

En toen kwam die noodlottige tiende mei. Terwijl Verswaffelt en Gombrechts hun gewicht in bier trachtten te nuttigen, vielen ze ten prooi aan de Deutsche Grundlichkeit: de gevreesde Blitzkrieg. Een elitelegertje van parachutisten overmande al wat Belgisch is in een handomdraai. De Belgische geest van nationale trots was niet meer, verzwolgen door de inktzwarte nacht. Van Gombrechts is weinig geweten, in de wandelgangen doet het gerucht de ronde dat zijn drinkebroer heden ten dage de kost zou verdienen in het geallieerde Groot-Brittanië, alwaar hij gehuld in een wit pak en dito helm de nieuwste motorische paarden moet testen. Some say he spices his meat with nazi blood, all we know is he is called Verswaffelt.

En toen kwam daar Arendonk. Een voorbeeld van hoe het wel moet en kan, geleid door de gewone man. Zo ver als de online documentatie reikt, leidden twee heren het nietige België naar de zege, onderweg hoop vestigend op het neerzetten van een nieuw Belgisch bastion, waar Mini Spikes na hun doortocht de Belgische driekleur op de Kempense astroturf achterlaten; Wouter Wynen (laureaat 2007 – nu) en Bruno Heremans (2006).

Het noordelijke deel van wat ooit de Verenigde Provincieën heette en nu de lichtelijk misleidende naam Nederland draagt, weigert in haar recente verleden eveneens te buigen voor buitenlandse invasies. Waar Wouter de zwart-geel-rode banier doet wapperen te Arendonk, vestigt Stefan een Nederlandse hegemonie te Bergschenhoek. Tradities zijn mooi, maar zijn niet vies van een abrupt einde. En 2011 zou dit einde weleens kunnen inluiden.

Wederom staan tientallen strijders met getrokken zenders tegenover elkaar. Rest mij nog te besluiten met Julius Caesar: Alea iacta est. De teerling is geworpen.

De mannen met weinig aandrijfassen

F-finale
Aan deze finale hangt een vleugje controverse door de aanwezigheid van Willem-jan Keyaerts. Hij zette zich na drie kwalificaties op de 11e stek, maar werd door een wel heel erg strikte toepassing van het reglement en bijgevolg twee geschrapte resultaten naar de laatste plaats verhuisd. Een vaste slipper, meer was er voor hem niet nodig om spektakel te brengen en deze finale mee naar huis te nemen, voor Chris Vanden Broeck die de eerste finale won.

E-finale
Hoewel hij terugkwam uit een lange RC-break, zal het niemand verbazen dat Dave Ceusters met een op de Atomic Carbon S2 gebaseerd brouwsel deze finale kon domineren. Technische problemen weerhielden hem ervan het in de C- of D-finale uit te vechten. Het motto “Zo zoon, zo vader” in het achterhoofd, besloot Kurt Debacquer in de voetsporen van z’n zoon John te treden en het er met z’n Losi mid motor op te wagen. Hij hield er toch maar mooi Thaïsa Van Den Bossche mee af, een puike prestatie.

D-finale
Net als in de vorige finales waren ook hier de verrassingen troef. Willy “Godfather” Heremans, nochtans af en toe goed voor een B-finale, liet zien de knepen van het vak toch niet verleerd te zijn en rekende al na twee finales af met andere verrassingen als Rudy Renaux en Jeroen Quirijns.

C-finale
Alsof het nog niet erg genoeg was dat een hoop volwassen mannen wordt afgedroogd door de prille leeftijd van Wesley, besloot Joey Van Helmond nog een talentje uit z’n mouw te schudden. Dominique had slechts 10 minuten en 39 seconden nodig om na twee finales erg knap de C binnen te rijven. Hans Smit besloot nog eens binnen te wippen op een BNK, en deed dat door de 22e plaats te behalen. Geen sinecure wanneer je ook deelneemt in de 4wd. Overigens verveelden ze het publiek zeker niet in hun eerste finale, met een onderling verschil van slechts 0,014 seconden. Geoffroy André koos voor zijn getrouwe aanpak door z’n Vega en zichzelf pas ’s namiddags op orde te krijgen, en zo de verhoopte B-finale te missen.

Op de 25e plaats vinden we Dirk Van Den Bossche, die voor het eerst z’n Atomic Carbon Tardis-conversie voor de TLR 22 bovenhaalde en hier zeer over te spreken was. Off-track liet hij ook zeer sterk van zich ruiken door zelfs de halfkreupele Bruno Heremans in ijltempo de tent te doen uitlopen. Een Arendonkse finale kan blijkbaar niet zonder verrassing, iets waar dit keer Jan Beks voor zorgde. Dit Noord-Belgische heerschap heeft van de B-finale z’n handelsmerk gemaakt, maar raakte ditmaal niet verder dan de 27e plaats, waarbij hij echter wel lokale rijder en circuitbouwer Gerd Jacobs achter zich liet.

B-finale
Consistent, dat zijn onze deelnemers wel.  Ditmaal zorgde Stefan Mesker, BNK-kampioen van 2009 en vorig jaar nog 4e, voor een verfrissende tint door de B-finale op te zoeken, die hij met z’n X-6 ternauwernood wist te winnen voor een ander Anglicaans vehikel, de Schumacher Cougar SV van Jeffrey Vandebrouck. Arjan Van de Graaf slaagde uiteindelijk toch in z’n doel door de B-finale niet te winnen en het premature verslag straal te negeren. Ik stel dan ook een gentleman’s agreement voor waarin we hem toch de B-finale geven. Onze Janus zag ook een dierbare vriend sneuvelen: zijn keverbody werd tussen de ogen geraakt door een wiel en overleed ter plaatse. R.I.P.

Patrick Van Laer en Wouter Zwijnenburg deden wat van hen min of meer verwacht werd en werden mooi 14e en 15e. Net daarachter vinden we een trouwe Losifan, Eduard Kikiela, tegenwoordig vaak te vinden op het Arendonkse namaakgras, dartelend over de jumps met z’n Atomic Carbon CR2. Tom Van Drunen is een Zandmanneke en besloot daarom maar de B-finale niet te winnen. Koen Vits kan je in het algemene klassement terugvinden op een mooie 18e plaats, en haalde in Arendonk z’n gemiddelde lichtjes omlaag door z’n wagen naar plek 19 te hijsen. Toch sterk. Een positieve verrassing is Danny Veraghtert, die weliswaar op z’n thuisbaan reed maar ’s morgens potentiële trainingstijd liet liggen om omeletten te bakken, waarna hij toch nog de B-finale verheugde met z’n aanwezigheid.

A-finale
Na een sterke prestatie op de GP volgt nu een knappe A-finaleplaats voor Martin Vierin, die daarmee enkele plaatsen opschuift t.o.v. 2010. Blijkbaar is vissen een geweldig verslavende activiteit, want de hengelsport heeft Steven Verelst al te vaak weggehouden van RC-gerelateerde zaken, die vanzelfsprekend steevast de voorkeur dienen te genieten. Hij besloot z’n vrijwel nieuwe X-6² dan maar even in de A-finale te smijten. Er zijn minder A-finales dan karpers Steven, laat die beesten voor wat ze zijn.

Vervolgens komen we bij Frederic Van Eylen ofte Fritz, die heden ten dage geweldige trauma’s moet verwerken. Een joint de culasse die de pijp aan Maarten geeft, een voortvluchtige gearboxlager en een nijpend tekort aan Jorg De Houwer-stickers zouden een normaal mens al vlug de das omdoen, maar deze man zet moedig door. Gonzo Michiels, die de last draagt om af en toe Erik genoemd te worden, eindigde erg sterk 7e. Storing en twijfels tussen een X-6 en CR2 zijn hartverscheurend, maar John Debacquer, oftewel Johan Patisserie, overwon deze perikelen en werd 6e dankzij The Atomic Carbon Way of Life. Op een 5e stek zien we een Japanse zeldzaamheid, radiografisch gecontroleerd door Maarten Kempeneers. Met z’n Vega-conversie voor de Kyosho RB5 werd hij in de eerste finale nog knap 3e, maar een eveneens knappe 4e plaats in de laatste finale was niet genoeg voor het laagste podiumtrapje.

Naast dit trapje viel, gelukkig voor hem want hij zou er toch niet op kunnen klimmen, Bruno Heremans. Waar het voor Bakkenbaardman in de eerste finale nog mis ging, werd er in de andere finales orde op zaken gesteld. Naar verluidt is X-Factory niet te spreken over het missen van het podium en zullen de Amerikanen Elvo weldra verplichten om met een 4wd te rijden, met hopelijk meer kans op succes.

Money time dan. Piepjonge, maar desondanks door Team Losi Racing van ruggesteun voorziene Wesley Van Helmond kwalificeerde zich als tweede, nadat hij de eerste kwalificatie won, maar kon deze plaats niet volhouden door de overwhelming pressure van Nik Weyers. Met een knappe win in de laatste finale geeft hij een even knappe podiumplaats extra glans. Nik ‘Way-shurs’ Weyers wist zich optimaal te bedienen van z’n terreinkennis, en moest qua snelheid voor niemand onderdoen. Hij spoot z’n body in een enkele kleur, wat in Arendonk steevast tot succes leidt.

Een dankwoordje is er voor Wouter Wynen, die mij correctiewerk bespaart door het prototype van dit verslag te eerbiedigen en dan maar de win, met TQ-saus, op zich nam. Iemand moet het doen, en Wouter offert zich daar graag voor op.
Het BNK Arendonk heeft haar historische toets behouden door te zorgen voor een unicum op een Europese baan: een podium bestaande uit achterlangs gemotoriseerden. Het doet ons mijmeren over vervlogen tijden, waar piloten zich slechts over een enkele zaak druk dienden te maken en in ware Shakespeare-stijl “to B4 or not to B4” en “to XXX-CR or not to XXX-CR” poneerden.

De mannen met veel aandrijfassen
C-finale
Had het de hele dag erg druk en werd voor z’n vele werk niet beloond met wat mogelijk een A-finale had moeten zijn: Kris Lathouders. Wat pech deed zijn voorbereidende trainingsarbeid teniet, maar de C-finale won hij wel overtuigend met de Schumacher Cat SX3. Hiermee hield hij o.a. Patrick Van Gelder en Bas Rikken achter zich. Ook lokale held Michel Meclot en Waalse held JP Voumard moesten er aan geloven.

B-finale
Dave Ceusters, onfortuinlijk E-finalist in 2wd, wist nog net de B-finale binnen te glippen met z’n one-way gemodificeerde Durango. Voor hem hadden o.a. Marco Goorden en Harry Coenen iets meer succes, respectievelijk met een Tamiya en Durango. Theo Van Laer, geregeld in de A of vooraan in de B te vinden, werd 15e. Benoit Van Overtveld is Mister Consistency en parkeerde ook z’n 4wd in de B-finale, op een mooie 14e plaats. Net daarvoor en met een mooie 12-lapper in de laatste finale hebben we nog een oudgediende: Luc De Weerd gidste z’n B44 naar het eerste trapje van het B-finalepodium.

De strijd om de overwinning werd echter herleid tot twee piloten; Bryan Van Rijnberk en Jean-François Renard, waarbij deze laatste mocht zegevieren op basis van een betere tijd. Ook hij schudde een 12-lapper uit z’n mouw en toonde zich hiermee een verdiende winnaar.

A-finale
Hetgeen vrouwen van mannen zou moeten onderscheiden is het vermogen tot multitasking (was er nog iets?), iets waar deze laatsten het onderspit in zouden delven. Niets daarvan bij Jeffrey Vandebrouck, die zowel een 4wd als 2wd als jong vrouwspersoontje moest onderhouden, en het daar geweldig druk mee had. Kende veel problemen, maar loodste z’n Cat toch naar de vertrouwde haven, de A-finale. Hij werd in de finale outpaced door Stephane Peeters, nog een Cat-piloot. Ook hij zat af en toe in de hoek waar de klappen vielen, en vergastte zijn medefinalisten dan telkens op een lieflijk gefluister wanneer de pech toesloeg. Heeft tevens een morele drempel overwonnen door een vermaledijde Slim Spike op z’n bolide te schroeven.

Gelegenheidspiloot Hans Smit zorgde weer voor een knappe prestatie door z’n plaatsje in de A op te eisen en nipt twee voornoemde piloten voor te blijven. Tom van Drunen had het naar z’n zin in deze gelegenheidsklasse en schenkt Team Associated met z’n B44 een mooie 7e plaats. Vocht zelfs af en toe mee voor de ereplaatsen, ondanks een manifest gebrek aan training. Ook de vierweedee kende een Kyoshovertegenwoordiger in de A-finale, ditmaal met Johan Neyens. Met een 4e en 6e plaats smeet hij z’n Kyosho ZX5 SP2 in het midden van het pak, op een knappe 6e paats.

Local hero Jan Nijs vond het nodig om toch maar niet 3e te worden, maar bond desalniettemin de hele dag de strijd aan met de andere 4wd-toppers. Een erg constante prestatie (4e-5e-5e) werd beloond met de 5e plaats. De Yokomotrots werd hooggehouden door Kristof Van Echelpoel, die in de finalehectiek niet altijd het geluk aan z’n zijde vond. Beter zoeken Kristof. Behield met z’n 2e plaats in de tweede finale lang uitzicht op het podium, maar het mocht niet baten. Ach, zoals Mick Jagger reeds filosofeerde: “You can’t always get what you want.”

Money time, part II. Huidig BNK-kampioen, Durangorots in de branding en twee meter mens Erik Michiels vocht gedurende lange tijd in een tripartite voor een podiumplaats en zag z’n inspanningen beloond, door in de laatste finale de tweede plaats op te eisen en zodoende 29 piloten achter zich te laten. Maakte zich helaas belachelijk door zich op power te laten pakken door slowpoke Jorg De Houwer. Dit laatste figuur, en tevens ondergetekende, maakte zich op zijn beurt belachelijk door z’n storingen op GSM-masten te steken, waar een volle zenderaccu ook had volstaan. Taffelde voorts met z’n Cat SX3 naar een tweede plek. ’s Mans sterkste prestatie was dat hij met z’n kont de coating van een Hudysleutel heeft gekregen. Ieder z’n talent.

Ongenaakbaar echter, zowel tijdens de kwalificaties als de finales, was Stefan Mesker. Zoals Wouter Wynen was ook Stefan erg te spreken over de TQ-saus, en overgoot er z’n overwinning mee. Opvallend was dat 67% van het 4wd-podium bezet werd door unicolor bodies. Met de tweede plaats van Nik Weyers in tweeweedee maakt dit 3/6 podiumplaatsen. Een nieuw snelheidsgeheim is dan ook ontsluierd.

Uitleiding
Het weer kan niet onbesproken blijven, behalve nu. De catering daarentegen… ORRA Arendonk kweet zich van z’n werk van barmhartigheid door de hongerigen te spijzen met een overvloed aan gestorven dieren tussen gebakken deeg. Hiervoor verdienen de Kempense vrijwilligers een schriftelijk applausje.
Aan zij die deze lange leesoefening tot het eind hebben uitgezeten: proficiat. Aan zij die deze lange leesoefening niet tot het eind hebben uitgezeten: goeie keuze. Op dezelfde tijd had u wellicht uw vrouw/man kunnen bevredigen.

Tekst: Jorg

Terug naar overzichtspagina